domingo, 26 de octubre de 2014

Lamentable estado de las calles de Sanxenxo

Gracias Faro de Vigo por tomaros un tiempo en venir a visitar mi pueblo Sanxenxo y gracias al corresponsal en Sanxenxo por reproducir lo que pasa un día que llueve intensamente.
 La red de pluviales es inexistente y el agua corre por la carretera con el consiguiente aguaplaning para los coches que circulan por la Calle Progreso, las tapas de las alcantarillas salen de su sitio debido a las fuertes precipitaciones no dan evacuado el agua y mana de las alcantarillas.
Siempre pido Seguridad Vial para la Calle Progreso yo misma he sido atropellada en un paso de peatones hace mucho tiempo y todo sigue como si no hubiese pasado el tiempo, ( En el lugar el tiempo está detenido...) 
El día que pasaban la Vuelta por Sanxenxo se podía ver esta postal. Si pasamos más tiempo sin arreglar la carretera solo podremos poner bicicletas estáticas, que vergüenza.
La capa de rodadura es inexistente, hay tres años que vengo pidiendo que asfalten el vial, hasta ahora no ha habido suerte, tres veces a pasado la vuelta Ciclista a España, pero no les importar que los coches pierdan los amortiguadores o que se puedan producir accidentes, nadie hace nada, TiTular de la Carretera PO -308 Es la Xunta de Galicia, es lo único que he sacado en claro después de tanto tiempo.
El resto del las Calles Castelao, Fonte de Ramos, etc pertencen al concello pero no hay un duro.....
La Avenida Luis Rocafort tienen un convenio la Diputación para arreglarlo el Concello de Sanxenxo, en Semana Santa 2014 la red de saneamiento se rompía y salía de allí aguas fecales, olía Sanxenxo en plena Semana Santa a letrinas. 


http://www.farodevigo.es/portada-arousa/2014/10/09/inundaciones-baches-sanxenxo/1108579.html

Tiempo: Inundaciones y baches en Sanxenxo

Vecinos y comerciantes denuncian el mal estado de algunos viales del centro

09.10.2014 | 10:33
Un transeúnte esquiva como puede la riada. // G.S.


Problemas para aparcar, daños en las amortigüadores de los vehículos y malos olores e inundaciones por el colapsamiento de las redes que recogen los pluviales en las lluvias. Calles de Sanxenxo como Fonte de Ramos, Castelao, Ramón Cabanillas y Progreso, presentan un aspecto lejos de lo deseable. Los vecinos y algunos comerciantes se quejan de la situación de abandono de estos viales situados en la zona menos turística del municipio.
"La calle Progreso, en plena entrada del concello por la PO-308 ya no tiene casi capa de asfalto, teníamos esperanzas que la arreglasen por el paso de la Vuelta ciclista, pero ni eso". Quien afirma esto es María Otero, de Sanxenxo. Es una de tantas vecinas del municipio que denuncia el abandono de uno de sus principales viales. El mal estado de la calle se evidenció ayer por la mañana. Tras una lluvia torrencial de unos minutos las redes de pluviales se colapsaron, provocando que el agua evacuara por las arquetas con un olor que evidenciaban problemas en la red de aguas fecales.
"Con tanta agua no me puedo ni mover y con el mal olor es insoportable", se lamentaba ayer Pilar Álvarez a la que le sorprendió la inundación y tuvo que resguardarse en la entrada de un edificio a esperar a que el tiempo escampase. Es una de las vecinas descontentas con la situación de esta calle. "No siempre se inunda tanto como hoy, pero si suele atascarse en la parte baja de la calla, junto a la iglesia porque los desagües son viejos y no dan abasto", concluye.
Precisamente en esa zona es donde se concentran el mayor número de comercios. "Hoy es un buen día para vender botas con la inundación que tenemos en las aceras", indicaba con retranca Francisco Filgueira, de la zapatería Zapatillas. Lleva seis meses abierto y ayer no paraba de sacar fotos a la calle. "¿Esto es siempre así?", preguntaba sorprendido por tanta agua en la calle.
Filgueira, como los comerciantes de las asociación Entretendas Centro Comercial Urbán, ven más problemas en la calle como la falta de aparcamiento. En un tramo de 150 metros, la mayoría es de carga y descarga. "Es una calle menos activa comercialmente y esto soluciona las compras más rápidas, pero la solución pasa por mejorar los aparcamientos", señalaba Julio Presas, presidente de Entretendas y que tiene su establecimiento en la calle Progreso.
"Esta calle está muerta comercialmente hablando, no duran los negocios. La uso solo para cruzar e ir al mercado", indicaba Pilar Álvarez, quien abogaba por que las administraciones tomaran medidas en el asunto.
A ello se dedicó María Otero, quien lleva escribiendo por la situación de la calle al concello, la Xunta, Diputación e, incluso tiene una contestación de Jorge Moragas, del gabinete del Gobierno de Rajoy. "La titular es la Diputación, pero no actúan", lamenta esta vecina. La del progreso no es la única calle en mal estado. Fonte de Ramos, Ramón Cabanillas, entre otras presentan una imagen impropia de "la Marbella del norte", como se conoce al municipio.

martes, 7 de octubre de 2014

Catalogación do Con da Ventureira



En Julio envié una petición a la Xunta para catalogar O Con da Ventureira.



Unos días después recibí contestación de la Xunta de Patrimonio




 En septiembre recibí contestación a mi petición de Catalogar O Con da Ventureira na Xunta de Galicia.






Espero que no Concello estén a favor de Catalogar O Con da Ventureira como Patrimonio Etnologico ya que el bien lo merece, que sepáis que antes de enviar estes escritos a la Xunta ya lo hice al Concello de Sanxenxo para que pidiese su catalogación, ya que es un bien que debemos de preservar y procurar cuidar de manera íntegra para el disfrute de todos los vecinos y visitantes.


 


jueves, 18 de septiembre de 2014

Chegada dos eucaliptos a Dorrón



Relato enviado a Adega no 2012
( Adicado a tódolos loitadores)
II Concurso de Relatos Curtos
“O lugar onde vivo”
Chegada dos eucaliptos a  Dorrón.
Aló polo outono fun buscar co meu pai unha ruta de muíños que non coñeciamos, trasladámonos a Dorrón en Sanxenxo, para ver onde quedaban os muíños, pero non os vimos e pasando co coche vimos, un home, que estaba na súa leira cavando un pouco e volvía para a súa casa. Era un home moi afable e deseguida nos puxemos a falar, había dúas rutas con muíños, uns estaban en Bordóns e os outros estaban en Dorrón e percorrían de un lado a outro as parroquias. Puxémonos a falar, e el comentounos  o que pasou hai moitos anos nesa parroquia, cando el era moi neno, agora el xa era un xubilado de Alemaña que retornou a Galicia. 

Contounos que fai moitos anos cando decidiron construír a celulosa e con el ían a ter que plantar eucaliptos en todos os seus montes, e sería unha forma de alimentar a celulosa que se ia montar en Pontevedra, e que daría un pouco de beneficio a xente que tiña o monte sen dar cartos.
A idea era poñer no monte eucaliptos para alimentar a industria, dedicábanse a  plantalos unha brigada contratada pola celulosa, que logo de crecer sería para levala a celulosa e producir pasta de papel.

Pero non todos acolleron ben a idea, algún que lle plantaban os seus montes cos eucaliptos dedicábanse cando non os vían ou pola noitiña a coller e arrancalos eucaliptos e tiralos. E os que os plantaban estaban desolados xa que nunca vían crecer os árbores e sempre eran arrancados e tirados.
Os veciños de Dorrón non querían os eucaliptos xa que estaban afeitos a ter castiñeiros  que no outono daban castañas e a ter carballos coas súas landras e a súa madeira. Deses arbores aproveitaban todo pero co eucalipto eles sabían que pasarían moita fame, era unha arbore que non coñecían  e os outros arbores xa estaban aquí dende fai moito tempo, xa os seus país e avós comerán as castañas aproveitaran as ramas e a leña e déranlle as landras os animais para alimentalos. En definitiva vivían en comunidade coas árbores autóctonas.

Como os da celulosa non podían facer máis que volver a replantar  un día decidiron o seguinte, chegaron a un acordo coa xente que tiña montes para coller e pagarlle por plantar arbores a eles e así poder ter o monte plantado de eucaliptos.
A verdade a historia e ben bonita que magoa que agora non estivesen uns cantos dos que pola noite ían arrancar eucaliptos, xa que agora o chan esta acabado o lado dos eucaliptos non crece nada mais que eucaliptos e como eles absorben tanta auga do chan, moitas charcas e fontes secaron. E que dicir dos lumes dos montes, cos eucaliptos prende e non somos capaces de sufócalos, a broza e refugallos crece por todo los lados.



Despois de contalo relato, o noso amigo de Dorrón preguntounos,¿ que nos parecía? e eu díxenlle que me gustaría que máis xente desa estivera agora, para acabar un pouco con esa praga que son os eucaliptos que crecen en calquera sitio e cando eles están non hai outra arbore que medre.
Pensamos que agora deberíamos ter un monte máis coidado e con especies de aquí, con carballos, castiñeiros, etc.  Que nos axudaran a ter máis auga  e ter todo máis limpo e unha paisaxe moito mais agradable a vista, e con menos incendios forestais. 

Nos sabemos que agora chegou o progreso, pero queremos ter o progreso de vivir en consonancia coa natureza e axudándonos mutuamente. Nos tamén pensamos que isto se pode cambiar e que sería crear riqueza e saúde no noso territorio, sería un gran avance.
Despedímonos do amigo de Dorrón non sen darlle as grazas polas indicacións, e polo seu relato que aconteceu fai moito tempo nos nosos montes, que é a chegada dos eucaliptos a súa parroquia.

A Illa da Toxa



Relato enviado o Concurso de Adega 2012
(Adicado o meu  tío-avo por ensinarme a historia da Illa da Toxa)
II Concurso de relatos curtos 2012.
“O lugar onde vivo”.
“A Illa da Toxa”
Hoxe cheguei a axudar a casa da miña avoa, ela ten que quedar no hospital e eu mirarei pola casa na súa ausencia. Eu quedarei coidando do meu tío-avó e do meu primo, ademais de coidar dos animais.

A verdade, non coñezo o meu tío-avó, soamente sei que detrás desa porta da entrada da casa, agochase o seu cuarto.
Cando o coñezo; paréceme un velliño encantador, sei que non pode andar e está postrado nunha cama, porque fai uns anos, moitos anos, el caeu do piorno abaixo e dende esa, el non volveu a camiñar, poñémonos a falar e el cóntame unha historia ben fermosa que enseguida lles relato:

Cando meu tío-avó era xoven el acordábase que non había veterinarios  para curar os seus animais enfermos, e eles os collían nunha gamela e transportábanos a Illa da Toxa( por aquel entonces non existía a ponte que une a Illa co Grove) e alí esperaban que cando volvesen a illa os pobres animais morreran de vellos ou das súas enfermidades. Cando chegaban a Illa da Toxa e volvían ver os seus animais ( no meu caso un vello burro cheo de tiña e cansado de tanto traballar) e o burro tiña un aspecto saudable incrible parecía que estaba totalmente curado; sempre se preguntaban: ¿Qué tiña a Illa para facer rexuvenecer así os burros, faríao tamén coas persoas?.
E foi como descubriron os poderes das súas augas e fixeron tratamentos para recuperarse as persoas.
Contándome meu tío-avó isto parecía como se volvese os tempos nos que el se encontraba ben de saúde e tamén sentíase admirado al ver como eu mirábao encantada cunha historia tan fermosa que el me contará.

Que pensaría el agora (despois de que el morrera) da Illa da Toxa, como cambiou, despois de descubrirse as súas propiedades curativas para o home, e agora non estaban os animais enfermos nelas senón as persoas máis adineradas para ter un lugar de segunda residencia ou para ter un pequeno tratamento.

Se el vise as grandes construción, as casas, os hoteis, balnearios, a propia ponte, non conocería xa a illa, unha illa na que antigamente soamente se deixaban os animais entre eles o burro enfermo, que dou en declarar a zona de interés para ter alí  os tratamentos rexuvenecedores.
Eu penso que el tamén sentiría que non fose como antigamente, as construcións máis coidadas, e as zonas verdes máis en toda a illa, diríalle eu:
-              Querido tío- avó chegou o progreso e así e como eles creen, que sae máis rendible, pero claro están soamente os homes máis ricos, que poden permitirse ter unha casa ou uns chales alí. Como me gustaría coñecela como ti a coñéceste, así salvaxe e facer nelas as construcións de forma sostible.  
Neste relato  e dende aquí, e a día de hoxe, douche as grazas, por contarme unha historia tan fermosa e por coñecerte.
MAOTVA

jueves, 14 de agosto de 2014

Deficiencias en Parque Público de la Panadeira



Después de leer que ADEAC felicitó a Nauta por las mejoras realizadas en los servicios adaptados del Puerto Deportivo, no puedo más que quedarme perpleja, ya que ni más ni menos es lo que debe de hacer y debía de tener hecho hace mucho.


El Concello de Sanxenxo cada año avergüenza y abochorna a la gente que nos visita con servicios tercermundistas en un Concello de “primera”  que parece de “quinta”.


De que habló de las aceras todas rotas en todo Sanxenxo remendadas mil veces, las escaleras que son una completa basura que no se mira por ellas y que ha muerto una persona en ellas y se mira para otro lado.
Pero ahora lo que me indigna son los parques públicos  en Sanxenxo y en particular el parque público de la Panadeira.

Es un completo infortunio pasear por él, bordillos demasiado altos, rampas impracticables, espacio de rampas ocupados con coches, camiones, etc y nadie mira para quitarlos  de ahí, aceras sin baldosas, alcantarillado a la vista, bancos desconchados y sin pintar, etc, hierba sin cortar, hojas sin retirar.




En pleno agosto  con parques tercermundistas como esté y el Concello que mira para otro lado y no para las personas con discapacidad, invalidez, minusválidos, por lo visto se arreglan las playas y se hacen practicables para sillas de ruedas, vergüenza torera de no mirar por lo que tenemos delante de las narices, a que estamos esperando para hacer algo por el lugar de Sanxenxo.

Cada año me avergüenzo más de ser de Sanxenxo, no merecen la gente que los visita ya que no saben ni mirar por tener unos servicios acordes con un concello de primera, les insto a reparar los desperfectos y no dejar que la gente se mate en escaleras o se caiga en sus aceras o se rompa la crisma en sus rampas.
PD: Hasta las personas con Alzheimer no se quieren sentar en sus bancos ya que están hechos una mierda, imagínense sin memoria y se dan cuenta de que eso no es así, a ustedes hay que decírselo, vaya agravio comparativo.